‎«نقش رسانه‌ها در پوشش رویدادهای مهم اقتصادی و سیاسی، نه تنها با اطلاع‌رسانی دقیق به مردم کمک می‌کند، بلکه بستری برای شفافیت و اعتمادسازی میان جامعه و حاکمیت است. با این حال، تجربه خبرنگاران گیلان در دو مقطع زمانی مختلف نشان داد که نوع نگاه مدیران ارشد استانی به رسانه می‌تواند کاملاً متفاوت باشد. مقایسه رفتار دو استاندار گیلان، اسدالله عباسی و هادی حق‌شناس، نمونه‌ای روشن از این تفاوت رویکرد است.
‎تیرماه ۱۴۰۲؛ نشست آستارا و محدودیت رسانه‌ای
‎در تاریخ ۲۶ تیرماه ۱۴۰۲، نشست کمیسیون مشترک اقتصادی ایران و جمهوری آذربایجان با حضور مقامات رسمی جمهوری آذربایجان، وزیر راه و استاندار وقت گیلان، اسدالله عباسی، در هتل اسپیناس آستارا برگزار شد.

این نشست، به دلیل اهمیت روابط اقتصادی دو کشور، از رویدادهای مهم استان به شمار می‌رفت و خبرنگاران محلی برای پوشش خبری آن در محل حاضر شدند. اما تصمیم برگزارکنندگان مبنی بر محدود کردن حضور رسانه‌ها ، سبب شد خبرنگاران گیلانی پشت در بمانند و امکان پوشش مستقیم جلسه را نداشته باشند. این اقدام نه تنها باعث نارضایتی اهالی رسانه شد، بلکه پرسش‌هایی درباره شفافیت و اعتماد به رسانه‌های محلی برانگیخت.

سفر وزیر راه در دولت جدید؛ تکرار ماجرا با واکنشی متفاوت
دو سال بعد، با سفر وزیر راه دولت جدید به گیلان، شرایط مشابهی تکرار شد. بار دیگر، خبرنگاران برای پوشش نشست حاضر شدند و بار دیگر با محدودیت ورود مواجه شدند.
اما این بار استاندار گیلان هادی حق‌شناس بود. برخورد او با این موضوع نقطه تمایز آشکار با گذشته بود.

حق‌شناس به محض اطلاع از این وضعیت، جلسه را ترک کرد و کنار خبرنگاران ایستادو با صراحت اعلام کرد:تا زمانی که خبرنگاران وارد جلسه نشوند،«من» نیز در نشست شرکت نخواهم کرد

‎این موضع قاطعانه سبب شد برگزارکنندگان درها را بگشایند و خبرنگاران به همراه استاندار وارد جلسه شوند.

تحلیل دو رفتار
‎مقایسه این دو تجربه نشان می‌دهد که استانداران گیلان دو نگاه کاملاً متفاوت به جایگاه رسانه داشتند:در رویکرد نخست، رسانه‌های محلی به حاشیه رانده شدند و تنها صدا و سیما مجاز به حضور بود. این تصمیم به معنای کاهش تنوع روایت‌ها و محدود شدن جریان آزاد اطلاعات بود.

در رویکرد دوم، استاندار جدید نه تنها رسانه را به رسمیت شناخت، بلکه حضور آنان را شرط حضور خود در نشست دانست. این رفتار، پیام روشنی از احترام به خبرنگاران و پذیرش نقش آنان به‌عنوان پل ارتباطی میان مردم و مسئولان داشت.

‎اهمیت ماجرا برای رسانه و جامعه
‎رفتار هادی حق‌شناس در عمل نشان داد که حمایت از رسانه‌ها به معنای تقویت اعتماد عمومی و شفافیت مدیریتی است. خبرنگارانی که گاه با بی‌مهری مواجه می‌شوند، با چنین اقداماتی احساس می‌کنند جایگاه حرفه‌ای‌شان دیده و پاس داشته می‌شود. در مقابل، محدود کردن رسانه‌ها نه تنها به اعتبار آنان لطمه می‌زند، بلکه در درازمدت می‌تواند فاصله‌ای میان افکار  عمومی و نهادهای اجرایی ایجادکند

‎تجربه دو نشست در آستارا، یادآور این واقعیت است که رسانه‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند حکمرانی‌اند. تصمیمات مدیران در نحوه تعامل با خبرنگاران، تنها یک موضوع صنفی نیست، بلکه اثری مستقیم بر میزان اعتماد و رضایت جامعه دارد.

در این میان، ایستادگی هادی حق‌شناس در کنار اصحاب رسانه، نمونه‌ای مثبت از مدیریتی است که شأن خبرنگار را برابر با شأن مردم می‌بیند؛ چرا که احترام به خبرنگار، در نهایت همان احترام به افکار عمومی است.»